Νοητικές και πραγματικές διαδρομές στον χώρο της πίστης

Το ιστολόγιο του Ι. Ν. Αγίας Τριάδος Πετρουπόλεως
Ο πίνακας της προμετωπίδας είναι του Χρήστου Μποκόρου

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2016

«ΑΠΟ ΤΙ ΠΡΟΗΛΘΕ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ». Ο ΙΑΤΡΟΔΙΚΑΣΤΗΣ ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΚΟΥΤΣΑΦΤΗΣ αναλυει…


«ΓΙΑΤΙ ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΟΙ ΑΡΝΗΤΕΣ ΤΟΥ ΑΦΟΥ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ; »
Ο Φίλιππος Κουτσάφτης είναι ο προϊστάμενος της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Αθηνών και ίσως ο πιο διάσημος ιατροδικαστής των τελευταίων δεκαετιών.
Περιγράφει βήμα-βήμα τις επιπτώσεις των Παθών (με έξι ανακρίσεις και τέσσερις βασανισμούς) και εξηγεί πώς προήλθε ο θάνατος του Χριστού στον Σταυρό.

Εκλήθη να κάνει μια διαφορετική «νεκροψία» και «έκθεση», για το μαρτύριο και τον θάνατο Του Ιησού Χριστού.

Ο κ. Κουτσάφτης έχει κάνει μια βαθιά μελέτη (συστηματικά εδώ και καιρό) για το θέμα, εξετάζοντας όλες τις πηγές και αναλύοντας τα Πάθη και τον θάνατο Του Ιησού Χριστού με επιστημονικό τρόπο.

Στην «Κυριακάτικη Δημοκρατία» ανέλυσε τα αίτια θανάτου Του Ιησού, την επίπτωση κάθε βασανιστηρίου αλλά και την ψυχοσωματική κατάσταση του Χριστού.

Τέλος, απαντά γιατί καταρρίπτονται όλες οι θεωρίες που αμφισβητούν ότι ο Χριστός πέθανε πάνω στον Σταυρό, με τελικό σκοπό να αμφισβητηθεί η Ανάστασή Του.

Ερώτηση: Κύριε Κουτσάφτη, τα στοιχεία που έχουμε στα χέρια μας από τις Γραφές, την παράδοση της Εκκλησίας και τις ιστορικές πηγές μάς δίνουν μια πλήρη εικόνα για τα μαρτύρια Του Χριστού;

-Βεβαιότατα. Ξέρουμε πάρα πολλά στοιχεία και θα έλεγε κανείς ότι μπορούμε να βγάλουμε ένα πόρισμα. Ελπίζω να μην ακούγεται ασεβές αυτό το τόλμημα σε ορισμένους, γιατί τόλμημα είναι.

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι το θείο πάθος είναι εκούσιο. Ο Κύριος με τη δική Του θέληση δέχτηκε τα πάντα, γι’ αυτό ακόμα και την ώρα που τα καρφιά έσκιζαν τις σάρκες του και τρυπούσαν τα οστά Του Αυτός προσευχόταν για τους σταυρωτές Του, πράγμα πρωτοφανές.

Eρ: Ποια ήταν λοιπόν η επίπτωση των Παθών;

-Αυτό που πρέπει όλοι να γνωρίζουν είναι ότι τα Πάθη είναι ψυχοσωματικά. Ο Χριστός, όταν φεύγει από τον Μυστικό Δείπνο και πορεύεται για να προσευχηθεί, αφήνοντας λίγο πιο μακριά τους τρεις μαθητές (Πέτρο, Ιάκωβο και Ιωάννη), εμφανίζεται με βάση τις Γραφές εκστατικός σαν κάτι δυσάρεστο να περιμένει.

Στο τέλος (ενώ οι μαθητές δεν έχουν αντιληφθεί τι συμβαίνει) Ο Ιησούς προσεύχεται για τρίτη φορά και τρέχει από το μέτωπό του ιδρώτας και αίμα. Αυτό το σημείο της διήγησης περί «αιματηρού ιδρώτα» αμφισβητήθηκε πολύ έντονα για αιώνες.

Ο Ευαγγελιστής όμως γράφει κάτι που ήταν αδιανόητο και πρωτοφανές, χωρίς να τον νοιάζει αν θα τον αμφισβητήσουν ή αν θα πουν ότι γράφει φανταστικά πράγματα.

Πράγματι, λοιπόν, το Ευαγγέλιο 2000 χρόνια μετά δικαιώθηκε, καθώς η Ιατρική πρόσφατα αποφάνθηκε ότι υπάρχει ένα σπάνιο συνοδό σύμπτωμα του οργανισμού με αυτά τα χαρακτηριστικά όταν κάποιος βρεθεί σε μεγάλη ψυχοσωματική ένταση.

Ξέρουμε πλέον από τη σύγχρονη επιστήμη ότι οι ιδρωτοποιοί αδένες είναι διάσπαρτοι στο σώμα, αλλά οι πολυπληθέστεροι βρίσκονται στις παλάμες, στα πέλματα, στον αυχένα, στις παρειές και στο μέτωπο.

Οταν ο άνθρωπος βρεθεί σε μεγάλη ένταση, είναι δυνατόν να γίνει αυτόματη ρήξη μεγάλου αριθμού τριχοειδών αγγείων στο σπείραμα των αδένων. Το αίμα που απελευθερώνεται αναμειγνύεται με τον ιδρώτα, τον βάφει κόκκινο και στη συνέχεια το παραχθέν μείγμα αναβλύζει στο δέρμα.

Δηλαδή ο Ευαγγελιστής Λουκάς έγραψε την αλήθεια. Καταλαβαίνει, όμως, κανείς σε πόσο μεγάλο βαθμό έντασης βρισκόταν Ο Ιησούς πριν ακόμα από τη σύλληψή Του.

Την άλλη μέρα ήξερε ότι θα αναλάβει την ανθρώπινη αμαρτία ως αντικαταστάτης του πεσόντος ανθρώπου και θα αντιμετωπίσει πάνω στον Σταυρό τη θεία δικαιοσύνη.

Δεν ήθελε να χάσει το βλέμμα του πατέρα Του που ήταν στραμμένο πάνω Του. Δεν ήταν η αγωνία Του ούτε για τη μαστίγωση ούτε για τα καρφιά.

Eρ: Τα μαρτύρια πριν από τη Σταύρωση ποια ήταν και ποια επίπτωση είχαν;

-Μετά τη σύλληψη Ο Ιησούς πέρασε από έξι εξαντλητικές και κακόπιστες ανακρίσεις. Από τον Άννα, τον Καϊάφα, το Συνέδριο, τον Πιλάτο, τον Ηρώδη και ξανά από τον Πιλάτο.

Στα μεσοδιαστήματα κακοποιήθηκε με τέσσερις πολύωρους και βάρβαρους βασανισμούς. Μεταξύ των ανακρίσεων και των βασανισμών σύρθηκε αλυσοδεμένος και δερνόμενος έξι φορές.

Η απόσταση που διήνυσε με τις αλυσίδες ήταν περίπου έξι χιλιόμετρα. Και όλα αυτά νηστικός, διψασμένος και άυπνος.

Eρ: Οι πιέσεις τι ρόλο έπαιξαν;

-Του ασκήθηκε έντονη ψυχοσωματική βία, Τον έγδυσαν τρεις φορές, Τον έντυσαν άλλες τόσες, Τον μαστίγωσαν, Του φόρεσαν το ακάνθινο στεφάνι και Του φόρτωσαν τον βαρύ Σταυρό. Στις ανακρίσεις Τον διέσυραν και Τον εξευτέλισαν. Ήθελαν με κάθε τρόπο να Τον κάνουν να λυγίσει.

Eρ: Μεταξύ άλλων, μαστιγώθηκε.

-Ναι. Η μαστίγωση γινόταν με φραγγέλιο, που είχε λουριά με απολήξεις σφαιρίδια και άκρες από κόκαλα. Κάθε φορά που έπεφτε στο σώμα το μαστίγιο αυτά τα αντικείμενα έμπαιναν μέσα στις σάρκες και όταν το τραβούσε ο βασανιστής για να ξαναχτυπήσει έσκιζαν το δέρμα.

Οι πληγές που προκάλεσαν ήταν φοβερές σε όλη την οπίσθια επιφάνεια και την πλάγια κοιλιακή και θωρακική χώρα, που πρέπει να ήταν καταματωμένη. Πρέπει να έχασε πολύ μεγάλη ποσότητα αίματος Ο Χριστός μόνο από αυτό.

E: Ως προς τον Σταυρό που κουβάλησε;

-Όταν ο Κύριος φορτώθηκε τον Σταυρό έπρεπε να κουβαλήσει ένα ξύλο που δεν ήταν πλανισμένο (όπως το βλέπουμε στις αγιογραφίες). Ήταν δυο κορμοί γεμάτοι σκληρό φλοιό και ρόζους και καταλαβαίνετε τι έγινε όταν πέταξαν πάνω στην πλάτη Του το οριζόντιο τμήμα.

Την ήδη καταματωμένη πλάτη από τη μαστίγωση. Αυτός ο βαρύς κορμός μπήκε μέσα στις πληγές προκαλώντας αφόρητο πόνο. Στη συνέχεια Ο Ιησούς κυριολεκτικά σέρνει τα βήματά Του και υποφέρει.

Πλέον δεν έχει ανάσες και αρκετό οξυγόνο. Το αίμα Του λιγοστεύει και κάποια στιγμή λυγίζουν τα γόνατά Του και είναι αδύνατον να προχωρήσει.

Eρ: Περιγράφετε μια κατάσταση που σχεδόν δεν αντέχεται με βάση τα ανθρώπινα μέτρα.

-Ναι. Πιστεύω αν δεν ήταν ο συγκεκριμένος εκεί θα είχε πεθάνει. Κανονικά, με βάση τη λογική, εκεί (στην πορεία προς τον Γολγοθά) θα έπρεπε να είναι το τέλος.

Eρ: Ωστόσο, Ο Χριστός φτάνει τελικά μέχρι τη Σταύρωση. Εκεί τι ακριβώς γίνεται;

-Εκεί οι σταυρωτές ξαπλώνουν Τον Ιησού πάνω στον Σταυρό και Του καρφώνουν τα χέρια και τα πόδια. Για το ακριβές σημείο του καρφώματος υπάρχουν δύο εκδοχές: το εσωτερικό της παλάμης, που φαίνεται και σε πολλές εικόνες, ή το κέντρο της έσω επιφανείας των καρπών.

Η πρώτη εκδοχή είναι για μένα η πιο προσιτή. Η παλάμη έχει μικρό πάχος, μεγάλη επιφάνεια και λόγω των τενόντων και των περιτόναιων δεν σκίζεται το δέρμα. Υπάρχουν και τα μετακάρπια οστά, που μπορούν να συγκρατήσουν το βάρος.

Αν, πάντως, το καρφί μπήκε ανάμεσα στα δύο κόκαλα, κερκίδα και ωλένη, έχουμε τραγικό πόνο γιατί τραυματίστηκε το μέσο νεύρο. Σκεφτείτε ότι αν ακουμπήσουμε ελάχιστα το νεύρο του αγκώνα νιώθουμε έντονο πόνο. Φανταστείτε να περάσει καρφί από αυτό το νεύρο.

Ως προς το κάρφωμα των ποδιών οι δύο εκδοχές είναι ότι σταύρωναν τα πόδια και το καρφί περνούσε από το ένα πόδι στο άλλο ή ότι καρφώθηκαν παράλληλα. Ευρήματα του 1968 σε τάφους στην Ανατολική Ιερουσαλήμ μάς δείχνουν ότι υπήρχαν και άλλοι που σταυρώθηκαν στα πόδια με τον πρώτο τρόπο.

Eρ: Ο θάνατος τελικά από τι επήλθε; Γνωρίζουμε;

-Μπορούμε να πούμε ότι ήταν ένας θάνατος αργός και λίαν βασανιστικός. Με την ανύψωση του Σταυρού

Ο Χριστός αντιμετωπίζει μια σειρά από δυσμενείς παράγοντες:

– Υποχρεωτική ορθοστασία, που Του δημιουργεί ορθοστατική υπόταση.

– Υποχρεωτική ακινησία, που δεν δίνει τη δυνατότητα στο φλεβικό αίμα να επιστρέψει στην καρδιά.

– Ειδική στάση του θώρακα, με το βάρος του σώματος να είναι σε μόνιμη έκπτυξη και να δυσκολεύει φοβερά την αναπνοή. Δεν μπορεί να κάνει εκπνοή παρά μόνο εισπνοή. Αυτό συντόμευσε τον θάνατό Του.

Επιπλέον αντιμετωπίζει επιπλοκές τραυμάτων, αιμορραγία, αφυδάτωση, πείνα, δίψα και εξάντληση.

Eρ: Το τελικό «πόρισμα»;

-Επρόκειτο για πολυπαραγοντικό θάνατο. Πολλά πράγματα έδρασαν για την κατάληξη, με τελικό αίτιο την ασφυξία μαζί με την κυκλοφορική ανεπάρκεια. Μια σημαντική λεπτομέρεια είναι και η επιδρομή των σαρκοφάγων εντόμων.

Το αίμα φέρνει από πολύ μακριά έντομα που κόβουν κομμάτια από τις πληγές ενός ακίνητου ανθρώπου! Οι πιο φοβερές στιγμές για Τον Κύριο ήταν μετά το κάρφωμα στον Σταυρό.

Eρ: Πώς εξηγείτε την αντοχή που έδειξε;

-Ο Χριστός δεν πέθανε πριν από τη Σταύρωση γιατί υπήρχε λόγος. Υπερέβη τα ανθρώπινα μέτρα και για μένα το ότι άντεξε και ανέβηκε στον Σταυρό είναι ακόμα ένα δείγμα της θεότητάς Του.

Eρ: Μπορείτε να μας περιγράψετε τι αισθανόταν Ο Ιησούς φορώντας το ακάνθινο στεφάνι;

-Πρώτα πρώτα, να σας πω ότι είναι πρωτοφανής τρόπος αντιμετώπισης. Ποτέ πριν δεν είχε γίνει κάτι τέτοιο και ποτέ ξανά δεν επαναλήφθηκε. Επρόκειτο για φρίκη! Το κατασκεύασαν από μια τζιτζιφιά, ευλύγιστο φυτό που ευδοκιμεί στην περιοχή, με πολύ μεγάλα και σκληρά αγκάθια.

Μέχρι τότε τα στεφάνια των καταδίκων ήταν σιδερένια και προσαρμόζονταν με βάση τη διάμετρο του κρανίου. Εδώ ήταν βασανιστήριο. Το τριχωτό της κεφαλής είναι αγγειοβριθέστατο.

Έχει πολύ καλή αιμάτωση και ειδική νεύρωση. Η αιμορραγία, λοιπόν, ήταν μεγάλη και αφόρητος ο πόνος από τα αγκάθια στα νεύρα.

Eρ: Κατά καιρούς έχουν ακουστεί θεωρίες ότι Ο Χριστός δεν είχε πεθάνει στον Σταυρό και ότι έτσι δικαιολογείται (λογικά) η Ανάστασή του. Κατά τη γνώμη σας, αυτό μπορεί να στέκει;

-Τυχαία έγινε, νομίζετε, ο λογχισμός της πλευράς; Καθόλου τυχαία. Αυτό το γεγονός είναι το πιστοποιητικό του θανάτου. Η λόγχη τρύπησε την πλευρά και βγήκε «αίμα και ύδωρ». Από όποια πλευρά και να έγινε ο λογχισμός, με αυτό το βαρύ όπλο των δυόμισι μέτρων, δεν υπάρχει περίπτωση ο οποιοσδήποτε να μείνει ζωντανός. Με τίποτα!

Ερ: Άρα καταρρίπτονται όλα;

-Φυσικά. Οι αρνητές βέβαια λένε ό,τι θέλουν, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί ασχολούνται με Τον Χριστό αφού γι’ αυτούς δεν υπάρχει.



πηγή: http://www.pentapostagma.gr

Πέμπτη, 7 Απριλίου 2016

Η σχέση των νέων με τον Θεό, την Εκκλησία, το Υπερβατικό: ομιλία του Ανδρέα Αργυρόπουλου στον Ι. Ναό της Αγίας Τριάδας Πετρούπολης


Το ερώτημα για τον Θεό και οι νέοι, απασχόλησε την εξαιρετική ομιλία του Ανδρέα Αργυρόπουλου, την οποία παρακολούθησαν ενορίτες και φίλοι του Ναού μας στις 30/03/2016.
Ο Ανδρέας Αργυρόπουλος είναι Σχολικός Σύμβουλος Θεολόγων και βρέθηκε κοντά μας ύστερα από σύσταση του αείμνηστου ιεροψάλτη μας και Θεολόγου Γεωργίου Ζουγανέλη, ο οποίος υπήρξε φίλος και συμφοιτητής του στην Θεολογική Σχολή. Η εκδημία του κοινού μας φίλου μάλιστα, φόρτισε με συγκίνηση την συνάντησή μας ενισχύοντας την πίστη μας ότι δεν θα είναι αυτή η τελευταία φορά που ανταμώνουμε εν αγάπη.


Η εισήγηση του Ανδρέα Αργυρόπουλου, ξεκίνησε επισημαίνοντας το πολύ φανερό πρόβλημα της απουσίας των νέων από την Εκκλησία αλλά και την ανάγκη κατανόησης που οφείλουμε οι μεγαλύτεροι προς τους νεώτερους. Ανάμεσα στα πολύ ενδιαφέροντα θέματά του, ανέφερε:

«Ενώ έχουμε πολλά παιδιά μικρής ηλικίας στα Κατηχητικά μας», είπε, «εντούτοις, όσο μεγαλώνουν απέχουν. Έχουμε αναρωτηθεί γιατί; Η αλήθεια και η παραδοχή ακόμη και δυσάρεστων για μας ζητημάτων είναι μια οδός συνάντησης με τους νέους. Πρέπει να μιλήσουμε την γλώσσα τους, αλλά κυρίως, πρέπει να τους ακούσουμε. Ας μην τους αντιμετωπίζουμε σαν να κατέχουμε εμείς την αυθεντία, ας τους δώσουμε χώρο για την αμφισβήτηση. 
Ξέρετε πόσες φορές μου έτυχε να έχω μαθητές που αμφισβητούσαν ακόμη και την ύπαρξη του Θεού ή είχαν αμφιβολίες, κι όμως, με το πέρασμα των χρόνων βρέθηκαν κοντά στην Εκκλησία; Δεν ξέρουμε ποια είναι η κατάλληλη στιγμή για τον καθέναν, μόνον ο Θεός ξέρει. Μας αρέσει πολλές φορές να μιλάμε για το μήνυμα της Εκκλησίας, αλλά δεν έχουμε καταλάβει ότι ο ξύλινος λόγος δεν οδηγεί πουθενά. 
Ας μπούμε στην περιπέτεια να ακούσουμε τις αγωνίες των νέων. Χρειάζεται παιδεία διαλόγου, θάρρος, σεμνότητα, ταπείνωση, αίσθηση του χιούμορ και μπόλικη αγάπη. Όταν κάνουμε διάλογο με τους νέους συχνά ξεχνάμε την ταπείνωση. Μάλιστα αρκετές φορές ο ζηλωτισμός μας οδηγεί να μην αναλογιζόμαστε τις αποτυχίες μας με τα παιδιά και να κοιτάμε μόνο τις επιτυχίες μας. Πόσο αντέχουμε την κριτική, αναλογιζόμαστε; Αντέχουμε τον διάλογο;

Αλίμονο αν βάλουμε όρια στις μορφές διαλόγου. Για να κάνουμε διάλογο με τους νέους όμως, χρειάζεται να αγαπάμε τους νέους και τον Θεό. Αν δεν υπήρχαν οι νέοι, έλεγε ο Πατριάρχης Δημήτριος, θα κινδυνεύαμε να βουλιάξουμε από την σύνεση των ενηλίκων. 
Αν δεν προσεγγίσουμε την ιστορική αλήθεια και επιμένουμε σε συγκαλύψεις θα καταντήσουμε προπαγανδιστές και όχι πιστοί. Έγιναν λάθη, ποιος από μας δεν κάνει λάθη; Στην Εκκλησία είμαστε άνθρωποι και πρέπει να τροφοδοτούμε την ζωή μας με αλήθεια. Στόχος αλλά και η μεγάλη μας δυσκολία είναι να ξεκαθαρίσουμε τι είναι και τι δεν είναι Χριστιανικό. Διότι στην εποχή του διαδικτύου ο καθένας φτιάχνει έναν δικό του Χριστιανισμό και τον προβάλλει για αληθινό. Ποιος δεν γνωρίζει πόση δεισιδαιμονία επικράτησε και στον δικό μας χώρο; 

Οι νέοι του σήμερα, με τους νέους της δικής μας εποχής, δεν έχουν καμία σχέση. Μην πέφτουμε στην παγίδα λοιπόν να θέλουμε να επικοινωνήσουμε μαζί τους με επιχειρήματα του παρελθόντος. Πολλές φορές βολευόμαστε στην ασφάλειά μας με μονολόγους χωρίς ενδιαφέρον, αντί να μπούμε στην πρόκληση να γνωρίσουμε τι θέλουν και τι ονειρεύονται οι νέοι. Βασική προϋπόθεση είναι το ανοικτό πνεύμα και να θέλουμε να ακούσουμε τους νέους και όχι να τους καπελώσουμε ιδεολογικά και θεολογικά.

Όταν προβάλουμε ή προτείνουμε στους νέους έναν Θεό που δεν έχει καμία σχέση με τον Σταυρωμένο και Αναστημένο Χριστό, τι περιμένουμε; Πρότυπα μας οι μεγάλες μορφές των αγίων μας, ο Μέγας Βασίλειος, Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, οι οποίοι διώχθηκαν γιατί πάλεψαν για τον άνθρωπο με την αγάπη τους για τον Χριστό και η πράξη τους ήταν Θεολογία και όχι ηθικολογία. Τι νομίζετε όμως, αυτοί πέρασαν καλή ζωή; Όχι. Ο Χριστός δεν είναι το βόλεμα μας ούτε η ησυχία μας. 
Έχετε αναλογιστεί τι Θεό παρουσιάζουμε στα παιδιά; Ποια είναι η πρώτη του γνωριμία μαζί Του; Ένας κακός Θεός, πυρομανής, εντολέας ή εντολοδόχος. Λέμε: “Θα σε κάψει ο Θεός”, “σε βλέπει ο Θεός” μην το κάνεις αυτό ή εκείνο κλπ… ένας Θεός του φόβου, πώς θα γίνει Θεός της Αγάπης;
Πώς θα απελευθερώσουμε τους εαυτούς μας και τα παιδιά μας από τον φόβο; Ο Θεός είναι εκείνος ο Πατέρας της παραβολής ο οποίος έχει άμετρη αγάπη και δεν περιμένει αυτοδικαίωση αλλά ανοίγει την αγκαλιά του μόνο και μόνο που επιστρέφει ο γιος του.

Η ταύτιση της θρησκείας με τον φόβο οδήγησε στην αθεΐα. Ας μην ξεχνάμε λοιπόν ότι το ζητούμενο μας δεν είναι να γίνουν οι νέοι καλά παιδιά, ειδικά μέσω του φόβου, αλλά η σωτηρία, η αγιότητα. 
Θα κλείσω με μια κουβέντα που έλεγε ο Σαλβατόρ Αλιέντε, ο οποίος δεν ήταν Χριστιανός αλλά σεβόταν τον Χριστό. Έγραφε κάπου: “Θέλουμε κάποτε μια Εκκλησία για του ταπεινούς, όπως την όρισε ο Δάσκαλος της Γαλιλαίας”. Στην συνάντησή μας με τους νέους λοιπόν, ας μην ξεχνάμε τον “Δάσκαλο της Γαλιλαίας“».  

Στο τέλος της ομιλίας ο π. Σπυρίδων Αργύρης, ιερέας του Ναού μας, αφού ευχαρίστησε τον εκλεκτό Θεολόγο για την παρουσία του κοντά μας, επεσήμανε ότι στην προσπάθεια της Εκκλησίας να συναντηθεί με τους νέους σε έναν σύγχρονο και ειλικρινή διάλογο, είναι παραπάνω από απαραίτητη η συνεργασία των Θεολόγων μας με τις ενορίες στις οποίες βρίσκονται τα Σχολεία τους, διότι έτσι θα υπάρχει ένας κοινός δίαυλος κοινωνίας και επικοινωνίας μέσω του οποίου θα μπορούν να προσεγγίζονται και να επιλύονται, πάντα διακριτικά, τα σύγχρονα και δύσκολα προβλήματα.

«Καλούμαστε να θεραπεύσουμε λάθη του παρελθόντος και να επουλώσουμε πληγές», τόνισε, επισημαίνοντας ότι «έργο των εκπαιδευτικών είναι η διδασκαλία και έργο της Εκκλησίας η κατήχηση και όχι το αντίθετο». Κλείνοντας ευχαρίστησε τόσο του Κατηχητές όσο και τους Θεολόγους από τα Σχολεία της Πετρούπολης, των οποίων η παρουσία αποτελεί την πιο ζωηρή ένδειξη, όπως είπε ο ιερέας, του ενδιαφέροντός και της αγάπης τους.

Στην εκδημία του Γεωργίου Ζουγανέλη, Θεολόγου – Ιεροψάλτη, Διευθυντή ΣΔΕ Φυλακών Κορυδαλλού


Γιώργος Ζουγανέλης 29/4/1961 – 30/1/2016

Αγαπητέ φίλε, αδελφέ, δάσκαλε, Γεώργιε, αν και τα μάτια μας σήμερα δεν αντίκρισαν την γαλήνια μορφή σου, το ψαλτήριο είναι κενό, τα μικρόφωνα δεν αναπαρήγαγαν την καλλίφωνη ψαλμωδία σου, σήμερα έψαλε εδώ μαζί μας, αινώντας και δοξάζοντας τον Θεό, καθ’ όλη την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, η γαλήνια και αγνή ψυχή σου, μαζί με τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ και όλα τα άλλα πλάσματα. 
Έφυγες νωρίς Γεώργιε, έφυγες έτοιμος, έφυγες για τα ουράνια αναλόγια, κρατώντας πάντα την υπόσχεσή σου, κάθε Κυριακή να είσαι εδώ, σε κάθε Λειτουργία, να ψέλνεις και να δοξάζεις τον Θεό, όπως έκανες και σε όλη την πορεία της ζωής σου. 
Φαίνεται Γεώργιε, αυτοί οι Γεροντάδες στο Άγιο Όρος, στην Αθωνιάδα Σχολή, έκαναν «σωστή δουλειά», έβγαλαν έναν άξιο Θεολόγο που δεν ξέχασε τον «Θεό» και έμεινε στον «λόγο», αλλά έκανε τον λόγο πράξη, ώστε να φανερώνεται απ’ αυτήν ο Θεός. 
Ναι, Γεώργιε, πάντα ταπεινός, χωρίς παράπονα και γκρίνιες, αγαπητικός, μειλίχιος,  καταδεκτικός, μας δίδαξες πώς πρέπει να είναι ο Χριστιανός, χωρίς ταμπέλες και ευσεβισμούς, χωρίς φαρισαϊσμούς και υποκριτικούς μεγάλους σταυρούς. 
Άγιος ποιος είναι Γεώργιε; Αυτός που αγωνίζεται είναι ο Άγιος, κι εσύ έδωσες τον αγώνα αυτό από το δικό σου μετερίζι. Από το μετερίζι των Φυλακών του Κορυδαλλού. Ναι, Γεώργιε, εσύ ίδρυσες το Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας των Φυλακών του Κορυδαλλού, και από την θέση του Διευθυντή, κατάφερες να μπεις μέσα στην Κόλαση αυτή και να την κάνεις Παράδεισο για τους παραβατικούς, διαλαλώντας και ομολογώντας Χριστό Εσταυρωμένο και Αναστημένο, δίνοντας ελπίδα και δύναμη, ανοίγοντας ένα παράθυρο Ελευθερίας στην ψυχή τους, μέσα από την μόρφωση και την πίστη. Κρατώντας δίπλα σου κι αυτούς που αποφυλακίστηκαν από τις Φυλακές και βοηθώντας του να μην ξαναπέσουν στην παραβατικότητα, με τον να είσαι γι αυτούς ένας ασφαλής λιμένας. Όπως με τον Γιάννη, που τον έμαθες στην Φυλακή την τέχνη της Αγιογραφίας. 
Άγιος Γεώργιε είναι και αυτός που σκέφθηκε να είναι σε καθημερινή επαφή και επικοινωνία με τους οροθετικούς των Φυλακών και να ιδρύσει και γι αυτούς Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας, που εμείς και μόνο στο άκουσμα της λέξης «οροθετικός», όχι μόνο δεν θα δίναμε το χέρι μας για να τους σηκώσουμε, αλλά θα το βάζαμε να υπογράψει για να τους εξαφανίσουμε. 
Γεώργιε, τέσσερα χρόνια στην ενορία μας, μας έμαθες και μας δίδαξες πολλά, έγινες ο δάσκαλός μας στο τι σημαίνει να είσαι Χριστιανός χωρίς λόγια αλλά με πράξεις. 
Γεώργιε, να μην ξεχάσεις την υπόσχεσή σου και σε κάθε Θεία Λειτουργία να είσαι εδώ μαζί μας, να ψέλνουμε και να υμνούμε τον Θεό μας, τον Χριστό μας.
Καλή αντάμωση. Αιωνία σου η μνήμη αδελφέ μου. Καλό Παράδεισο. 

π. Σπυρίδων Αργύρης